मञ्जुलमञ्जूषा सुन्दरसुरभाषा

मञ्जुलमञ्जूषा सुन्दरसुरभाषा Summary

पाठस्य शीर्षकमाला संस्कृतभाषायाः महत्त्वं च सौन्दर्यं च विवृणोति। अत्र संस्कृतभाषा केवलं संवादस्य माध्यमं नास्ति, किन्तु सा सम्पूर्ण संस्कृतिः च दर्शयति। संस्कृतं प्राचीनतमस्य भाषायाः एकं अस्ति यत्र वेदाः, उपनिषदः च लिखिताः सन्ति। वैगुण्यत्वेन, संस्कृतभाषा ज्ञानं, दर्शनं च न केवलं ग्रहयति, अपितु जनानां हेतु सशक्तं कर्तुं सहायकं दृश्यते। मूलभूतं ज्ञानम्, संस्कृतभाषाया: प्रकृतिः च विविधतावानं अस्ति। प्रति श्लोकात् यः प्रसङ्गः मोदकं ददाति, तस्य विशेषताः पीूर्वइतिवृत्तेषु अन्वेषणं कर्तुं उपकारकं अस्ति। सः पाठः कथं संस्कृतभाषां ज्ञानं प्राप्यते, पुष्टिं च वर्धयते इति अभिमुखता ददाति। वेदालंकाराणां, काव्यशास्त्राणां च ग्रन्थानां, सर्वे कृती आहानि फलप्रदायिनी। पाठस्य गाम्भीर्यं सम्पूर्ण भाषायाः महत्त्वं सौन्दर्यं च व्याख्यायते। यत्र संस्कृतस्य विशेषाः रुचिः च प्रियं अति विशेषम् अस्ति। अस्मिन्न पाठे संस्तुताः पञ्चमुखं दृष्ट्यां संस्कृतस्य संकलनं कथं सामाजिकः, सांस्कृतिकः च दृष्टिकूले प्रकाशयति। संस्कृतभाषा भारतस्य सर्वोत्कृष्टसंस्कृतिः च सहयत्र करिष्यमाणा अस्ति। मानवता प्रति कार्यरतम्, रचनात्मगुणं च मनसि अचलयति। संस्कृतः न केवलं वाचनस्य सह प्रयासः, अपितु सकारात्मक चित् संधारणस्य च स्तरम्। एको भागः पाठस्य व्यक्तिस्तु वाचकायाः प्रतिज्ञाम् उत्सेज्या गृहितव्यं। न केवलं गणना, लेखनं अपि तु श्रवणं च विभिन्नाणां संप्रदायात् उतरति। एषः दृष्टिनिष्कर्षः न केवलं विचारः अधि, किन्तु जीवनस्य विविध क्षेत्रेषु उपार्जयितव्यः भागः अस्ति। अशेषाः शेषाः विचाराः गविष्टमोहिनं रचयामः। यत्र मनोविज्ञानम्, मानवसमाजस्य मानः च सविशेषाणं संज्ञानः उपदानरूपं प्रैति। तस्मिन् स्थानम् वास्यमानं न केवलं सूचना भिद्यते, अपि तु सः एकदिवस्य ज्ञानस्य पल्लवम् उपदिशति। संस्कृतभाषायाः सुन्दरता च गह्वरी च तु अचलं, यः यथाक्रमं जीवनस्य मार्गान्तरे संयोजयत्येव।